(Door Martijn Govers, maart 2001, FRET - tijdschrift over Nederlandse popmuziek, uitgave van Popinstituut Amsterdam)

De Therapie van Hans van Lier

Hans van Lier is een van de best bewaarde geheimen van de Nederblues. De gitarist is weliswaar een begrip in de Groningse bluesscene, maar nauwelijks bekend in de rest van het land. Wellicht komt daar binnenkort verandering in: in 2001 komt zijn CD The Journey uit, met medewerking van Double Trouble, de voormalige band van Stevie Ray Vaughan.

‘Ik speel nu precies 25 jaar,’ zegt Van Lier (39). ‘In die tijd heb ik heus wel eens willen stoppen met muziek om andere dingen te gaan doen, maar uiteindelijk ga ik er toch altijd weer mee door. Muziek zit in me. Als ik een tijdje geen gitaar in m’n handen heb, word ik zenuwachtig. Ik ben al ruim twintig jaar sessieleider hier in Groningen, het stikt hier van de muzikanten. Hiervoor heb ik gespeeld met zanger/mondharmonicaspeler Richard Koster in Billy & The Bluesdemons, met die band hebben we ook door Amerika getourd. Ik heb ook nog drie CD’s gemaakt met Plat, een Groningstalige band. Momenteel heb ik een groep met Lourens Leeuw en Peter Walrecht, in verband met de presentatie van het nieuwe album. Ik vind het belangrijk om met mensen te werken die me iets zeggen; ik speel niet met muzikanten, ik speel met vrienden.’

Double Trouble

Eén van de mensen met wie Van Lier samenwerkt is Marcel Kapteijn, de zanger van Ten Sharp. Kapteijn verzorgde de leadvocals voor een aantal nummers van The Journey. En in november is de gitarist naar Austin, Texas geweest om voor de CD zes nummers op te nemen met Double Trouble, de begeleidingsband van Stevie Ray Vaughan. Tijdens een optreden van Billy & The Bluesdemons in de Oosterpoort ontmoette Van Lier Miki Mulvehill, manager van Susan Tedeschi, Jonny Lang én Double Trouble. ‘Na de soundcheck gingen we met z’n allen dineren, en Miki kwam tegenover ons te zitten. Het klikte meteen. Na afloop van het concert gaf zij haar adres mee, omdat we een keer langs moesten komen. Mijn neef, net als ik een enorme fan van Stevie Ray Vaughan, kwam met het idee om een paar nummers met Double Trouble op te nemen. Ik heb het aan Miki voorgesteld.’Sure honey, why not, zei ze.'

Heiligschennis

Gitaristen als Albert Collins, Buddy Guy en Johnny Winter waren belangrijke invloeden voor de Groninger, maar zijn grootste voorbeeld is en blijft Stevie Ray Vaughan. Van Lier kan zich nog goed herinneren hoe hij het nieuws van diens dood te horen kreeg. ‘Ik zat in de auto, op weg naar een repetitieruimte in een dorpje hier vlakbij. Tijdens het nieuws van zes uur werd er gezegd: Stevie Ray Vaughan is dood. Ik verstijfde helemaal, heb de auto aan de kant gezet. Ik was helemaal verdoofd, kon niet meer autorijden. Er gaat zoveel door je heen. Alsof één van je naaste familieleden overlijdt.’

Voor Van Lier moet het een bijzondere ervaring zijn geweest om samen met de vroegere begeleidingsband van zijn grootste held in één studio te staan. ‘Die eerste paar seconden, als je na de soundcheck met een nummer begint, dat is heel bijzonder. We hebben nauwelijks nummers van Stevie Ray Vaughan gespeeld, zoiets voelt toch als een soort heiligschennis. Het zijn muzikanten die enorm veel power hebben. Het staat allemaal als een huis. Je hoeft niet aan elkaar te wennen, net alsof je al jaren met elkaar speelt.’

Therapie

‘Muzikanten zijn over het algemeen chaotisch, hebben een hectisch leven,' meent Van Lier. 'Muziek helpt me om orde aan te brengen, om met twee voeten op aarde te blijven. Muziek is ook een therapie voor me, een goede manier om dingen te verwerken. Ik ben niet zo’n prater, ik heb muziek nodig om me uit te kunnen drukken. Mijn eerste dochtertje werd doodgeboren toen ik een jaar of 22 was. Ik heb daar jarenlang mee rondgelopen. In Austin heb ik het hele verhaal aan Chris Layton, de drummer van Double Trouble verteld, en gezegd dat ik dat graag naar een instrumentaal nummer zou vertalen. Chris snapte precies wat ik bedoelde. We zijn met z’n vieren in de studio gaan zitten en zijn gewoon gaan spelen. Dat is het nummer Karlijn geworden. We hadden niets gerepeteerd, in een keer opgenomen. Voor mij is dat precies waar muziek maken om draait.’

‘Ik hoef niet echt bekend te worden. Zolang ik onderdak heb, elke dag kan eten en lekker kan spelen, ben ik al lang tevreden. Het is mooi meegenomen als die CD straks een beetje verkoopt, maar succes vind ik niet belangrijk. Of je nou in Siddeburen, in Amsterdam of in Chicago op het podium staat, dat is allemaal hetzelfde. Het gaat mij niet om het geld, een dik huis en twee Mercedessen voor de deur. Innerlijke rust, dat wil ik wél bereiken. Vrede met mezelf.’