Karlijn

Het vliegtuig vloog van Schiphol naar Minneapolis, kon ik me daar een week voorbereiden voor de CD. Vrijdags vloog ik naar Austin en Chris haalde mij van het vliegveld, onderweg naar huis boodschappen gedaan en Chris heeft heerlijk Mexicaans voor ons gekookt. Na het eten praatten we over de opnames voor de dag er op. Eén nummer moest ik nog uitleggen, de structuur en de vorm etc. We gaan een nummer opnemen en die bestaat uit tien coupletten, waarom? Ik zal het uitleggen net zoals ik het aan Chris vertelde.

Mijn ex-vrouw was in verwachting van ons eerste baby, we waren blij. Zo begint het eerste couplet ook. De muziek klinkt vrolijk en blij, de tweede maand klinkt nog hetzelfde, de derde en vierde maand wordt al wat sneller en spannender, de vijfde en zesde maand (couplet) hoor je de beentjes en de armpjes, de muziek wordt steeds spannender en vrolijker, de zevende en de achtste nog wilder en harder en sneller (het nummer heeft namelijk verschillende tempo's), de laatste maand klinkt de muziek vol en spannend van emotie, we zitten op onze top, harder wil niet. Op het moment van de bevalling (het begin van de tiende couplet) gaat de overgang van de negende naar de tiende heel wild en ruig naar ontzettend veel verdriet en pijn, heel gevoelig, heel sober en zacht. Onze baby had het niet overleefd. Het nummer eindigt met verdriet en pijn. De song heeft de titel 'Karlijn'. We hebben later twee gezonde kinderen gekregen.

De volgende dag in de studio heb ik het verteld aan Tommy en Nick, na de soundcheck en een kop koffie gingen we de opnameruimte in, laat de band maar lopen zei Chris en hij tikt af en het nummer staat er in één keer op, zonder maar één keer te repeteren, en het klinkt geweldig, zoals ik het bedoeld had. Op het moment dat we speelden hadden we zo'n diepe en goede band met elkaar, iedereen begreep de bedoeling. Dit is een ultieme gevoel van muziek maken en opnemen. En zo hebben we zes nummers opgenomen. Dit is voor mij een geweldige manier om mijn verdriet en vrolijkheid te verwerken.

Zondags vertrok ik weer met het vliegtuig naar Minneapolis en heb daar nog acht optredens gedaan met de Amerikaanse band 'GB Leighton'. Tien dagen later vloog ik naar Nederland en toen ik Amerika steeds kleiner zag worden uit mijn raampje kreeg ik een brok in m'n keel, naar mijn gevoel was ik binnen een uur weer thuis. Wat een avontuur! Ik denk nog vaak terug aan die mooie tijd!